Część pieniędzy rzeczywiście trafiła na najem lokalu i zakup towaru.
Duża część zniknęła w innych zobowiązaniach.
Sprawa nie była prostą historią o złodziejce i ofierze. Dorota sama tonęła w długach i próbowała łatać poprzednie zobowiązania kolejnymi wpłatami.
Krystyna dostała szansę odzyskania części środków.
Nie wszystkiego.
Kiedy dowiedziała się, że prawdopodobnie odzyska mniej niż połowę, rozpłakała się w kancelarii.
Tym razem jednak nie zadzwoniła do Pawła z prośbą o pieniądze.
Zadzwoniła tylko powiedzieć, co się stało.
To była różnica, którą Martyna zauważyła.
Pół roku po pamiętnej kolacji siedzieli we troje przy tym samym marmurowym stole.
Tym razem nie było cateringu.
Paweł przygotował pieczone warzywa i kurczaka.
Krystyna przyniosła sałatkę.
Martyna otworzyła wino.
— Mam wiadomość — powiedziała Krystyna.
Paweł od razu spoważniał.
— Jaką?
— Znalazłam pracę.
— Ty?
Matka zmrużyła oczy.
— Dziękuję za entuzjazm.
— Nie o to chodzi. Po prostu… gdzie?
— W salonie wyposażenia wnętrz. Trzy dni w tygodniu.
Martyna uśmiechnęła się.
— To do ciebie pasuje.
Krystyna wyglądała na zadowoloną.
— Tak pomyślałam.
Paweł uniósł kieliszek.
— Za nowy początek.
Krystyna spojrzała na niego.
— Bez przesady. To tylko praca.
— Dla ciebie może być czymś więcej.
— Paweł…
— Dobrze, już nic nie mówię.
Jedli.
Po kolacji Paweł zaczął sprzątać.
Krystyna odruchowo spojrzała na Martynę.
— Przyzwyczaiłaś go?
— Sam się przyzwyczaił.
— Niesamowite.
Z kuchni dobiegł głos Pawła:
— Słyszę was!
Obie kobiety roześmiały się.
To nie była nagła, magiczna zgoda.
Martyna nadal pamiętała.
Krystyna nadal miała chwile, kiedy próbowała komentować ich decyzje.
Paweł nadal czasami wpadał w dawny ton.
Różnica polegała na tym, że teraz granice były wypowiadane na głos.
I respektowane.
Najważniejsza rozmowa odbyła się kilka dni później.
Martyna i Paweł siedzieli wieczorem na tarasie.
Było chłodno.
Paweł przykrył jej nogi kocem.
— Myślałem ostatnio o domu — powiedział.
Martyna spojrzała na niego ostrożnie.
— Co z nim?
— Nic. Chcę, żeby pozostał twój.
Zaskoczył ją.
— Dlaczego mi to mówisz?
— Bo kiedy dowiedziałem się, że nie jestem właścicielem, poczułem się upokorzony. Jakbyś coś przede mną ukryła.
— Nie ukrywałam.
— Wiem. Teraz to rozumiem. Problem był we mnie. Zakładałem, że jeśli jesteśmy małżeństwem, powinienem mieć prawo do wszystkiego, co masz. Jednocześnie uważałem, że mogę robić ze swoją pensją, co chcę.
Martyna milczała.
— To było absurdalne.
— Było.
— Nie potrzebuję nazwiska w księdze wieczystej, żeby czuć, że tutaj mieszkam. Potrzebuję zachowywać się jak ktoś, z kim chcesz dzielić życie.
Spojrzała na niego.
— To znacznie trudniejsze.
— Wiem.
— Dokument można podpisać w dziesięć minut.
— A zaufanie odbudowuje się miesiącami.
— Czasami latami.
— Jestem gotów.
Martyna odwróciła wzrok ku ogrodowi.
Nie chciała składać wielkich deklaracji.
Nie miała pewności, czy ich małżeństwo już jest naprawione.
Ale po raz pierwszy od tamtego wieczoru nie czuła, że jedynym rozsądnym rozwiązaniem jest przygotowanie się do odejścia.
Kilka tygodni później wydarzyło się coś, co symbolicznie zamknęło całą historię.
Paweł dostał kolejną premię.
Nie ogromną.
Kilka tysięcy.
Wszedł do domu, położył telefon na stole i powiedział:
— Dostałem premię.
Martyna spojrzała znad laptopa.
— Gratuluję.
— Chcę część przeznaczyć na szybszą spłatę długu, część odłożyć, a za resztę możemy gdzieś pojechać na weekend.
— Możemy.
— Najpierw sprawdziłem budżet.
— Jestem pod wrażeniem.
— Nie śmiej się.
— Nie śmieję.
Paweł podszedł do kredensu.
Wyjął biały talerz.
Ten sam rodzaj, który Martyna postawiła przed nim podczas pamiętnej kolacji.
Położył go przed sobą.
— Pamiętasz?
— Trudno zapomnieć.
— Najbardziej upokarzająca kolacja mojego życia.
— Technicznie nie było kolacji.
— Właśnie dlatego.
Usiadł.
— Wiesz, co wtedy myślałem?
— Że jestem okropną żoną?
— Prawie. Myślałem: „Jak ona może mi to robić?”.
Martyna uniosła brwi.
— A dzisiaj?
— Dzisiaj myślę: „Jak mogłem oczekiwać, że ktoś będzie mi podawał kolację, którą sam kazałem mu przestać finansować?”.
Martyna roześmiała się.
Paweł też.
Potem spoważniał.
— To był moment, kiedy powinienem był zrozumieć wszystko.
— Potrzebowałeś trochę więcej czasu.
— I kilku rachunków.
— Oliwa zrobiła swoje.
— Oliwa była brutalna.
Siedzieli jeszcze chwilę przy stole.
Później Paweł wyjął z lodówki składniki i zaczął przygotowywać kolację.
Martyna patrzyła na niego z salonu.
Nie dlatego, że gotowanie mężczyzny było czymś wyjątkowym.
Nie było.
Wyjątkowe było to, że po raz pierwszy ich codzienność przestała opierać się na niewidzialnej pracy jednej osoby i wygodnych założeniach drugiej.
Krystyna również znalazła własny rytm.
Praca w salonie wnętrz szybko stała się dla niej ważniejsza, niż początkowo przyznawała.
Zaczęła opowiadać o klientach, projektach, tkaninach i oświetleniu.
Miała własne pieniądze.
Niewielkie w porównaniu z kwotami, którymi wcześniej obracała, ale zarobione samodzielnie.
Pierwszą wypłatę przeznaczyła częściowo na ratę długu.
Za resztę kupiła sobie bluzkę.
Kiedy pokazała ją Martynie, od razu dodała:
— Przecena. Sto dwadzieścia dziewięć złotych.
Martyna spojrzała na nią z rozbawieniem.
— Nie musisz mi podawać ceny.
— Wiem. Ale chcę, żeby świat docenił mój rozsądek.
— Doceniam.
Krystyna uśmiechnęła się.
