— Nie, nic nie wiesz.
— W takim razie mnie oświeć.
— Mężczyzna czasami musi podjąć decyzję bez pytania żony o pozwolenie.
Zamknęłam oczy.
— Czy wiedziałaś o poręczeniu?
Halina zamilkła.
— Odpowiedz.
— Nie mam obowiązku.
— Pytałam, czy wiedziałaś.
— Kamil robił wszystko dla waszej przyszłości.
Nie była to odpowiedź.
Ale wystarczyła.
— A ty mu pomagałaś.
— Pomagałam synowi.
— Fałszując mój podpis?
Jej oddech się urwał.
— Uważaj, co sugerujesz.
— Zgadzam się. Dlatego nie sugeruję. Pytam.
Halina rozłączyła się.
Piętnaście minut później Joanna zadzwoniła do mnie.
— Marta, bank odpowiedział.
— I?
— Kredyt został wypłacony.
Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w kamień.
— Całość?
— Pięć milionów osiemset tysięcy.
— Dokąd?
— Na rachunek spółki Kamila.
— To wiemy.
— Nie. Tylko na kilka godzin.
Usiadłam.
— Co masz na myśli?
— Tego samego dnia większość środków wyszła dalej.
— Do kogo?
— Do trzech podmiotów.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
— HM?
— Tak.
Zamknęłam oczy.
— Ile?
— Milion dwieście tysięcy.
Było mi niedobrze.
— Reszta?
— Koral Projekt dostał dwa miliony.
— A trzeci odbiorca?
Joanna zawahała się.
— Fundacja Rodzinny Start.
— Nie znam.
— Prezesem jest Halina.
*
Tego wieczoru po raz pierwszy płakałam.
Nie podczas porodu.
Nie kiedy Kamil się rozłączył.
Nie gdy zobaczyłam fałszywy podpis.
Dopiero wtedy.
Siedziałam obok łóżeczka Antoniego i patrzyłam na jego spokojną twarz, próbując zrozumieć, jak można było tak bardzo pomylić człowieka.
Kamil nie był impulsywny.
Nie był naiwnym chłopakiem.
Miał trzydzieści sześć lat.
Prowadził firmę.
Podpisywał kontrakty.
Czytał umowy.
Wiedział, czym jest poręczenie.
Wiedział, że moje mieszkanie było ostatnią rzeczą, jaką zostawiła mi mama.
A mimo to pozwolił, żeby ktoś wykorzystał moje nazwisko.
Nawet jeśli fizycznie nie podrobił podpisu, wiedział, że dokument nie mógł być prawdziwy.
Telefon zawibrował.
Kamil.
Tym razem odebrałam.
— Mamy problem — powiedział bez powitania.
Zaśmiałam się krótko.
— Dopiero teraz zauważyłeś?
— Posłuchaj mnie. Nie kontaktuj się z Danielem Kurkiem.
Wyprostowałam się.
— Skąd wiesz, że znam to nazwisko?
Cisza.
— Kamil?
— Marta, proszę.
Pierwszy raz od dawna powiedział „proszę”.
— Kim on jest?
— Doradcą.
— Nie. Doradcy wystawiają faktury. Daniel dostał dwa miliony z kredytu zabezpieczonego moim majątkiem.
— To element transakcji.
— Jakiej?
— Restrukturyzacji.
— Przestań używać słów, które mają brzmieć mądrze. Co zrobiłeś?
Usłyszałam jego ciężki oddech.
— W ubiegłym roku firma zaczęła tracić płynność. Daniel zaproponował inwestora.
— Kto nim był?
— Fundusz.
— Nazwa.
— Nordbridge Capital.
Zapisałam.
— I?
— Mieli wejść kapitałowo, ale chcieli, żebym najpierw uporządkował zobowiązania.
— Za pomocą sześciu milionów kredytu.
— Tak.
— Z moim podpisem.
— Nie wiedziałem, że dokument jest sfałszowany.
— Kamil, proszę cię.
— Mówię prawdę.
— Wiedziałeś, że nie podpisałam.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Powiedzieli, że masz zgodę elektroniczną.
Poczułam chłód.
— Kto powiedział?
— Daniel i mama.
To zdanie zmieniło wszystko.
— Twoja matka?
— Powiedziała, że rozmawiała z tobą.
— Nigdy.
— Wiem.
— Od kiedy wiesz?
Znów cisza.
Tym razem dłuższa.
— Od dwóch tygodni.
Zamknęłam oczy.
Od dnia, w którym dokument został podpisany.
— Czyli wiedziałeś przed porodem.
— Tak.
— I nic mi nie powiedziałeś.
— Bałem się.
— Czego?
— Że odejdziesz.
Słowa były tak absurdalne, że przez chwilę nie znalazłam odpowiedzi.
— Więc żeby mnie zatrzymać, pozwoliłeś komuś ukraść moje nazwisko?
— Chciałem najpierw wszystko odkręcić.
— I dlatego pojechałeś na urodziny swojej matki, kiedy rodziłam?
Nagle milczenie po drugiej stronie nabrało innego znaczenia.
— Dlaczego tam pojechałeś naprawdę?
— Marta…
— Nie chodziło o urodziny.
— To też były urodziny.
— Co miało wydarzyć się na tej kolacji?
Nie odpowiadał.
— Kamil.
— Daniel miał tam być.
Przeszedł mnie dreszcz.
— Był?
— Tak.
— Więc kiedy ja rodziłam, ty negocjowałeś z człowiekiem, który wykorzystał mój podpis?
— Chciałem zmusić go do wycofania zabezpieczenia.
— Przy torcie twojej matki?
— To nie wyglądało tak, jak myślisz.
— W takim razie jak?
— Daniel powiedział, że jeśli zacznę robić problemy, uruchomi drugi dokument.
Zamarłam.
— Jaki drugi dokument?
Po drugiej stronie usłyszałam tylko oddech.
— Kamil?
— Nie wiem dokładnie.
— Nie kłam.
— Widziałem tylko pierwszą stronę.
— Czego?
— Umowy cesji.
— Czego cesji?
— Twojego mieszkania.
Nie poczułam paniki.
Poczułam lodowaty spokój.
— Wyślij mi zdjęcie.
— Nie mam.
— Kto ma?
— Mama.
*
Halina nie otworzyła mi drzwi następnego dnia.
Pojechałam z Joanną.
Nie chciałam zostawiać Antoniego, ale ojciec przekonał mnie, że dwie godziny spędzone na rozwiązaniu tej sprawy mogą oszczędzić nam miesięcy problemów.
Halina mieszkała w eleganckim domu pod Piasecznem, który Kamil zawsze przedstawiał jako efekt „wieloletnich oszczędności rodziców”.
Po tym, co zobaczyłam w dokumentach, zaczynałam wątpić również w tę historię.
Zapukałam ponownie.
— Halino, wiem, że jesteś w środku.
Firanka w oknie drgnęła.
Joanna westchnęła.
— Zostawimy wezwanie.
