Kiedy babcia wyjęła z kieszeni kopertę z aktem własności i powiedziała, że moi rodzice nie porzucili jej w domu opieki przypadkiem, zrozumiałem, że rodzinny obiad był tylko ostatnim ruchem w planie przygotowywanym od tygodni.

CZĘŚĆ 1

Moi rodzice powiedzieli babci Beacie, że zabierają ją na spokojny obiad poza miastem.

Trzy godziny później zadzwoniła do mnie kierowniczka prywatnego domu opieki w Lesznie.

— Czy rozmawiam z Kamilem Rogowskim? Pańska babcia podała pana jako osobę do kontaktu w nagłym przypadku. Jej walizka nadal stoi w holu, a krewni, którzy ją przywieźli, wyszli przed zakończeniem formalności.

Stałem w kuchni mojego mieszkania w Poznaniu z kubkiem kawy w ręce.

— Jak to wyszli?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Powiedzieli, że muszą przynieść dokumenty z samochodu. Nie wrócili.

Najpierw zadzwoniłem do ojca, Marka.

Poczta głosowa.

Potem do matki, Elżbiety.

To samo.

Nie pamiętam dokładnie drogi do Leszna. Pamiętam tylko napięte dłonie na kierownicy i narastające przekonanie, że cokolwiek wydarzyło się tego dnia, nie było zwykłym nieporozumieniem.

Babcia siedziała na krześle obok niewielkiej brązowej walizki. Przy nogach miała reklamówkę pełną leków. Nadal nosiła swój elegancki granatowy płaszcz, chociaż w budynku było duszno. Siwe włosy miała starannie upięte.

Nie płakała.

To mnie przestraszyło najbardziej.

Znałem ten wyraz twarzy. Pojawiał się zawsze wtedy, gdy babcia była tak wściekła, że gniew zamieniał się w lodowaty spokój.

Przykucnąłem.

— Babciu.

Patrzyła na mnie kilka sekund, po czym wstała, chwyciła torebkę i ruszyła w stronę wyjścia.

Dopiero kiedy usiadła w samochodzie i zapięła pas, przemówiła.

— Nie dzwoń do nich.

— Muszę wiedzieć, co się wydarzyło.

— Dowiesz się. Najpierw jedziemy do sądu rejonowego.

Odwróciłem głowę.

— Do sądu?

— Tak.

Gdy wyjechaliśmy na drogę, wyjęła z torebki złożony wyciąg bankowy. Czerwonym długopisem zakreśliła trzy operacje.

Czterdzieści osiem tysięcy złotych.

Siedemdziesiąt dwa tysiące.

Sto tysięcy.

Wszystkie wypłacono w ciągu sześciu tygodni.

— Twój ojciec ma moje pełnomocnictwo — powiedziała. — Tymczasowe. Podpisałam je po operacji biodra. Miał płacić rachunki, kiedy nie mogłam chodzić do banku.

Poczułem ucisk w żołądku.

— Wiedziałaś o tych wypłatach?

— Nie.

Spojrzała przez szybę.

— Marek od miesięcy powtarzał, że robię się zapominalska. Elżbieta zaczęła poprawiać mnie przy innych. Mówili, że dla mojego bezpieczeństwa powinni zajmować się pieniędzmi. Wczoraj znalazłam ten wyciąg.

— Zapytałaś ojca?

— Powiedział, że pieniądze idą na moją opiekę.

Oboje spojrzeliśmy na samotną walizkę leżącą na tylnym siedzeniu.

Babcia uśmiechnęła się gorzko.

— Dzisiaj twoja matka powiedziała, że jedziemy do restauracji z pięknym ogrodem. Zamiast tego przywieźli mnie tutaj. Weszli, rozmawiali z kierowniczką, a potem zniknęli.

Telefon zawibrował.

Ojciec.

Babcia pochyliła się i odwróciła ekranem do dołu.

— Sąd. Potem bank. A później jeszcze jedno miejsce.

— Jakie?

— Mój dom przy ulicy Lipowej.

Zawahałem się.

— Dlaczego?

Wsunęła rękę pod płaszcz i wyciągnęła pożółkłą kopertę. Charakter pisma rozpoznałem natychmiast. Należał do mojego zmarłego dziadka, Antoniego.

Na kopercie widniały dwa słowa:

AKT WŁASNOŚCI.

— Schowałam go wczoraj, zanim po mnie przyjechali — powiedziała babcia. — Chciałam sprawdzić, czy będą go szukać.

Jej głos ściszył się niemal do szeptu.

— Kamil, oni nie chcieli tylko umieścić mnie w domu opieki.

Popatrzyła na mnie tak, że przestałem czuć cokolwiek poza zimnem.

— Chcieli, żebym zniknęła z własnego życia, zanim odkryję, że mój dom prawdopodobnie już sprzedali.

CZĘŚĆ 2

Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem ojciec zostawił wiadomość.

„Kamil, nie słuchaj babci. Jest zdezorientowana. Zabierz ją z powrotem do ośrodka i niczego nie podpisuj. Oddzwonię.”

Babcia wysłuchała nagrania bez mrugnięcia.

— Widzisz? Już przygotował wersję, w której jestem chora, a on mnie ratuje.

W sądzie rejonowym poprosiła o potwierdzenie, czy w ostatnich tygodniach składano dokumenty dotyczące jej nieruchomości.

Pracownica po kilku minutach wróciła z wyraźnie zmienioną miną.

— Pani Beato, muszę poprosić kierownika.

To jedno zdanie wystarczyło, by atmosfera zgęstniała.

Po kolejnych dwudziestu minutach dowiedzieliśmy się, że czternaście dni wcześniej wpłynął wniosek dotyczący wpisu nowego właściciela domu przy Lipowej.

Kupującym była spółka o nazwie Rogowski Inwestycje sp. z o.o.

Nazwisko członka zarządu znałem.

Paweł Rogowski.

Mój wujek.

Młodszy brat ojca.

Babcia zamknęła oczy.

— A więc Marek nie działał sam.

Pracownica przesunęła w naszą stronę kopię jednego z załączników.

Na dole widniał podpis babci.

Patrzyła na niego długo.

Potem powiedziała:

— To nie jest mój podpis.

W tej samej chwili zadzwonił mój telefon.

Numer nieznany.

Odebrałem.

— Pan Kamil Rogowski? — zapytał mężczyzna. — Nazywam się mecenas Wiktor Maj. Pani Beata powinna ze mną porozmawiać. Natychmiast.

— W jakiej sprawie?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— W sprawie testamentu pana Antoniego Rogowskiego.

Spojrzałem na babcię.

Prawnik dodał:

— Pański dziadek przewidział, że ktoś może kiedyś spróbować przejąć ten dom. I zostawił instrukcję na dokładnie taką sytuację.

CZĘŚĆ 3

Mecenas Wiktor Maj nie chciał powiedzieć więcej przez telefon.

Poprosił, żebyśmy przyjechali do jego kancelarii jeszcze tego samego dnia i, co najważniejsze, żebyśmy nie informowali nikogo z rodziny.

Babcia nie potrzebowała przekonywania.