Doria stała samotnie przy stole pokrytym różami, które Sutton kupiła za skradzione pieniądze.

Obchody rocznicy dobiegły końca.

Oddałem mikrofon i ruszyłem w stronę wyjścia.

Na zewnątrz nocne powietrze było chłodne.

Alaric dogonił mnie przy stanowisku parkingowym.

“Cóż,” powiedział, poprawiając spinki do mankietów, “nie sądzę, żeby poprosiła nas o udział w jej szóstej rocznicy.”

Hayes sprawdził telefon.

“Dwóch inwestorów już poprosiło o spotkania ze swoimi prawnikami.”

Wszedłem do czekającego samochodu.

Mój telefon zawibrował.

To był Jovi.

Zrobiłeś to?

Odpisałem.

Tak. Widzieli oryginalny film.

Pojawiły się trzy kropki.

Następnie:

Czy tata coś powiedział?

Przez chwilę spojrzałem na wiadomość.

Próbował się wytłumaczyć.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Oczywiście, że tak.

Potem kolejna wiadomość.

Wróć do domu, mamo. Chcę pizzę.

Po raz pierwszy tej nocy uśmiechnąłem się.

Następnego ranka gali rocznicowej Sutton była wszędzie.

Na wydarzeniu uczestniczyli dziennikarze biznesowi.

Do śniadania kilka artykułów opisywało sporne pożyczki oraz zarzuty dotyczące jej firmy.

Użytkownicy mediów społecznościowych znaleźli oryginalny post Declana na Facebooku i zaczęli porównywać go z doniesieniami o nieedytowanych nagraniach.

Usunął swój film.

Usunął swoje oskarżenia.

Potem uczynił całe swoje konto na Facebooku prywatnym.

Niestety dla niego, Alaric już zachował te posty, ich znaczniki czasu i groźne wiadomości, które mi wysłał.

Firma Suttona straciła pozostałe wsparcie inwestorów.

Dwóch głównych dostawców zażądało natychmiastowej zapłaty.

W ciągu kilku tygodni butik przestał działać.

Śledztwo finansowe ujawniło kolejne sfałszowane dokumenty oraz wprowadzające w błąd wnioski o pożyczkę.

Dług w wysokości 80 000 dolarów na nazwisko Jovi został formalnie uznany przez pożyczkodawcę za oszukańczy i rozpoczął się proces korekty jej historii kredytowej.

Ostatecznie Sutton został oskarżony o federalne oszustwa finansowe oraz osobne stanowe zarzuty o napaść.

Proces prawny trwał miesiącami.

Odbyły się przesłuchania, przeglądy kryminalistyczne, przesłuchania świadków oraz próby jej adwokatów zakwestionowania dowodów.

Ale nagranie zostało uwierzytelnione.

Zweryfikowano dane bankowe.

Romy złożyła swoje zeznania.

Podobnie Jowisz.

W obliczu dowodów Sutton ostatecznie zaakceptował ugody.

Jej federalny wyrok to cztery lata więzienia, z obowiązkami restytucji i nadzorowanym zwolnieniem.

Sprawa o napaść przeniosła dodatkowe kary na mocy prawa stanowego.

Dla kobiety, która narzekała, gdy restauracja sadzała ją blisko kuchni, system penitencjarny był sporą zmianą.

Orson i Doria stracili swój majątek po dalszych niewypłacalnościach kredytów hipotecznych i zakończeniu procesu egzekucji.

Moja firma inwestycyjna zajmowała się długiem zgodnie z procedurami prawnymi, a decyzje nadzorowały niezależni specjaliści ze względu na moje osobiste powiązania z rodziną.

Nieruchomość została ostatecznie sprzedana.

Nigdy więcej tam nie byłem.

Widziałem już dość tego domu.

Pracodawca Declana zawiesił go po ujawnieniu nagrania.

Później został zwolniony po wewnętrznym śledztwie.

Nie został skazany za napaść, ale jego udokumentowane zachowanie zniszczyło dużą część jego wiarygodności zawodowej.

Wysyłał mi wiadomości, twierdząc, że został zmanipulowany przez Sutton.

Obwiniał rodziców.

Obwiniał presję bycia w kontrolującej rodzinie.

Nawet obwiniał Internet.

Najwyraźniej jedyną osobą, której Declan nie mógł obwiniać za jego czyny, był Declan.

Pewnego wieczoru pojawił się u moich drzwi.

Widziałem go przez kamerę bezpieczeństwa.

Wyglądał na wykończonego.

Otworzyłem drzwi, ale zostawiłem łańcuch zabezpieczający.

“Maren, proszę. Muszę zobaczyć Joviego.”

“Ona nie chce cię widzieć.”

“Jestem jej ojcem.”

“Tak.”

Czekał.

Nic nie dodałem.

“Popełniłem błąd.”

“Zrobiłeś kilka.”

“Sutton naciskała na mnie.”

“Patrzyłaś, jak twoja córka została zraniona.”

Opuścił wzrok.

“Wiem.”

“A potem wrzuciłaś ten filmik.”

“Wiem.”

“A kiedy poprosiłem cię o pomoc, chciałeś, żebyśmy najpierw uzgodnili historię.”

Usta mu się otworzyły.

Nic nie wyszło.

Spojrzałem na niego przez wąskie otwarcie.

“Jovi ma dwadzieścia lat. Ona decyduje, czy chce z tobą relację. Przestań się z nią kontaktować, gdy prosi, żebyś tego nie robił.”

“Proszę, powiedz jej, że przepraszam.”

“Możesz powiedzieć swojemu prawnikowi.”

Zamknąłem drzwi.

To był ostatni raz, kiedy z nim rozmawiałem.

Najtrudniejszą częścią nie był pozew.

To nie było śledztwo finansowe.

Nie chodziło o patrzenie, jak drogie, małe imperium Suttona upada i rozpada się.

To było obserwowanie, jak Jovi próbuje sięgnąć po ołówek.

Jej powrót do zdrowia wymagał miesięcy terapii rąk.

Obrzęk stopniowo ustępował, ale sztywność i ból utrudniały zwykłe czynności.

Niektóre poranki nie potrafiła zapiąć koszuli bez pomocy.

Innym razem trzymanie widelca bolało.

Nienawidziła potrzebować pomocy.

Szczególnie nienawidziła, że jej koledzy z architektury realizowali projekty, podczas gdy ona zmagała się z podstawowymi zadaniami.

Pewnego popołudnia znalazłem ją siedzącą obok niedokończonego modelu.

Kartonowe kawałki były porozrzucane po biurku.

Jej laptop pokazywał budynek, który zaprojektowała przed atakiem.

“Nie dam rady,” powiedziała.

Spojrzałem na model.

“Która część?”

“Całość.”

Odsunęła materiały.

“Nie potrafię dokładnie pokroić kawałków. Nie potrafię rysować prostych linii. Nawet używanie myszy boli.”

Przysiadłem na krzesło.

“Możemy zapytać twoich profesorów o udogodnienia.”

“Już to zrobiłem.”

“Dobrze.”

“Są mili.”

Spojrzała na mnie.

“Nie chcę, żeby wszyscy byli mili, bo jestem ranny. Chcę być dobry w tym, co robię.”

Usiadłeś obok.

Wpatrywała się w zabandażowaną dłoń.

“A co jeśli Sutton mi to odebrała?”

Nie powiedziałem jej, że wszystko jakoś się ułoży.

Spędziłem wystarczająco dużo czasu z dr Patel, by zrozumieć, że powrót do zdrowia nie jest gwarantowany.