Możesz mnie zabrać? Głos dziewczyny był bardzo cichy, Don Gabriel Mendoza miał zamiar iść, nie słysząc jej. Był na dziedzińcu kościoła, na obrzeżach Guadalajary, otoczony ludźmi, którzy właśnie skończyli Mszę i czekali na pomoc żywnościową

Gabriel uśmiechnął się, czując po raz pierwszy od śmierci córki, że w jego życiu znów pojawił się dom. Nie rezydencja z marmurami i pustymi pokojami, ale prawdziwy, ciepły dom, w którym stół zawsze był wystarczająco duży dla każdego, kto potrzebował ciepła.

– Z wielką chęcią, Marisol – odpowiedział. – Z wielką chęcią.