– Dobry jest, bracie – powiedziała cicho.
Aurelio uśmiechnął się w odpowiedzi, patrząc na horyzont, tam, gdzie słońce dotykało ziemi, która ich wykarmiła.
– Najlepszy, siostro – odpowiedział. – Bo zapracowany własnymi rękami.
Stesøsteren min så meg bort på sitt luksuriøse bryllup, smilte som om jeg fortsatt var jenta de hadde kastet ut for mange år siden, og sa: «Du hører ikke hjemme her» — men i det øyeblikket brudgommen ble blek, stirret hun på meg med forbløffet gjenkjennelse og spurte: «Vet du egentlig hvem hun er?» ble
Stesøsteren min så meg bort på sitt luksuriøse bryllup, smilte som om jeg fortsatt var jenta de hadde kastet ut for mange år siden, og sa: «Du hører ikke hjemme…
