Niósł dwie kawy ze Starbucksa i miał na sobie drogi perfum, który kupił podczas naszego rozwodu.

Zauważył telefon w mojej ręce.

“Serio, Mave?”

Stanął naprzeciw niego.

“Nagrałaś, jak nasza córka jest zraniona.”

“Wymknęło się spod kontroli.”

“Zaśmiałeś się.”

“Harlow straciła panowanie nad sobą. Nie chciała—”

“Nie kończ tego zdania.”

Declan spojrzał na rodziców, po czym podszedł bliżej.

“Porozmawiajmy gdzieś na osobności.”

“Cokolwiek musisz powiedzieć, możesz powiedzieć tutaj.”

Zacisnął szczękę.

“Jesteś trudny.”

“I jesteś pod śledztwem.”

Pochylił się w moją stronę.

“Słuchaj uważnie. Jeśli zaniesiesz to nagranie na policję, mój ojciec pochowa cię w sądzie.”

Nic nie powiedziałem.

“Powiemy im, że narażałeś Rena na niebezpieczny sprzęt w swoim warsztacie. Weźmiemy biegłych. Dostaniemy opiekę. Będziesz miał szczęście, jeśli zobaczysz ją w Boże Narodzenie.”

Uśmiechnął się.

“Wiesz, jak działa to hrabstwo.”

Spojrzałem na niego przez chwilę.

“Grozisz, że zabierzesz mi Rena?”

“Wyjaśniam ci opcje.”

“Dziękuję.”

Zmarszczył brwi.

“Za co?”

“Za to, że wyrazisz się całkowicie jasno.”

Poszłam w stronę stanowiska pielęgniarek, gdzie Cassidy czekała z pracownikiem socjalnym ze szpitala.

Declan wołał za mną.

“Myślisz, że wygrasz?”

Odwróciłem się.

“Nie, Declan. Myślę, że już przegrałeś.”

Godzinę później Ren był przygotowywany do przeniesienia na specjalistyczny oddział leczenia oparzeń dziecięcych.

Przekazałem nagranie śledczemu policji stanowej i sporządziłem pilny raport o opiekowaniu z pracownikiem socjalnym szpitala.

Rodzina Declana miała przyjaciół w lokalnej policji.

Nie kontrolowali Policji Stanowej Michigan, prokuratora powiatowego ani cyfrowych dowodów już przechowywanych poza ich zasięgiem.

Ale chciałem kogoś, kto dokładnie rozumie, jak daleko sięga wpływ Grahama Thatchera.

Więc zadzwoniłam do telefonu, którego nie wykonałam od sześciu lat.

Gideon odebrał po dwóch dzwonkach.

“Żołądek?”

“Potrzebuję pomocy.”

Przerwał wszystko, co robił.

“Gdzie jesteś?”

“Michigan. Moja córka jest w szpitalu.”

“Co się stało?”

Powiedziałem mu.

Nastała długa cisza.

Gideon był moim dowódcą w najtrudniejszych latach mojej kariery. Od tego czasu przeszedł do pracy śledczej w federalnej grupie ds. przestępstw finansowych.

Był jednym z nielicznych żyjących ludzi, którzy znali całą historię, którą ukrywałam przed Declanem.

“Zgłosiłaś to?” zapytał.

“Tak. Policja stanowa posiada nagranie.”

“Dobrze. Wszystko dokumentuj. Nie konfrontuj się z nimi ponownie.”

“Nie planowałem.”

“Żołądek.”

Znałem ten ton.

“Myślisz o tym, żeby sam rozłożyć tę rodzinę na części.”

“Myślę o tym, żeby upewnić się, że nie będą mogli się wykupić na wykupie.”

“To zrobimy to porządnie. Dowody, śledczy, prawnicy. Nic, co dałoby ich obronie jakąś szansę.”

Spojrzałem przez okno obserwacyjne w stronę pokoju Rena.

“Jest coś jeszcze.”

“Co?”

“Jego ojciec prowadzi fundację charytatywną.”

“Znam to imię.”

“Chcę wiedzieć, gdzie idą pieniądze.”

Gideon milczał przez chwilę.

Potem powiedział: “Zadzwonię do Eliasa.”

Nie rozmawiałem z Eliasem od lat.

Był najlepszym księgowym kryminalistycznym, z jakim kiedykolwiek pracowałem, człowiekiem, który potrafił śledzić ukryte pieniądze w tuzinie korporacji i wciąż pamiętać, które konto płaciło za lunch.

Gideon dodał: “A Mave?”

“Tak?”

“Zostań z córką. To jest ta część, której nikt inny nie może dla ciebie zrobić.”

Po raz pierwszy tego popołudnia usiadłem.

Pierwsza operacja Rena odbyła się następnego ranka.

Chirurdzy byli ostrożni w składaniu obietnic. Czekały mnie kolejne zabiegi, leczenie blizn i długa rekonwalescencja.

Słuchałem każdego słowa.

Zadawałem pytania, aż zrozumiałem plan leczenia.

Potem podpisałem dokumenty.

Trzy dni później, gdy Ren spała w szpitalnym łóżku, zadzwonił Elias.

“Siadasz?” zapytał.

“Tak.”

“Dobrze. Bo twoi byli teściowie nie są bogaci.”

Spojrzałem przez okno na parking szpitala.

“Co?”

“Są mocno dźwigni. Graham od lat zaciąga pożyczki pod zastaw nieruchomości, by utrzymać rodzinny styl życia.”

“Jak mocno?”

“Sześć i osiem milionów dolarów na jedną prywatną pożyczkę.”

Sięgnąłem po swój notes.

“Mów dalej.”

“Majątek jest zabezpieczony. Dom nad jeziorem też. Kilka jego nieruchomości komercyjnych jest zastawionych różnym pożyczkodawcom.”

“A co z fundacją?”

“I tu robi się ciekawie.”

Elias wyjaśnił, że publiczne zeznania podatkowe fundacji wykazały znaczne darowizny, ale jej raportowane wydatki na program gwałtownie spadły.

Duże wypłaty trafiały do firm konsultingowych powiązanych z Grahamem.

Jeden z wykonawców wymienił Harlowa jako menedżera.

“Czy ona naprawdę tam pracuje?” Zapytałem.

Elias się zaśmiał.

“Tylko jeśli zakupy w Saks liczą się jako doradztwo zarządcze.”

“Czy możesz udowodnić, że pieniądze zostały przekierowane?”

“Jeszcze nie. Mam publiczne dokumenty i wystarczająco dużo nieścisłości, by uzasadnić poważne dochodzenie. Prokuratorzy będą potrzebować dokumentów bankowych.”

“Co się dzieje z pożyczką?”

“Pożyczkodawca próbuje się wydostać. Płatność balonowa jest wymagana za trzy tygodnie, a Graham nie jest w stanie jej pokryć.”

“Czy dług można wykupić?”

“Pewnie. Dlaczego?”

Spojrzałem na Rena.

Spała z pluszowym królikiem pod pachą.

“Elias, dowiedz się, o co proszą.”

Na linii zapadła cisza.

Potem powiedział: “Mave, pamiętam, jaka byłaś, gdy uznałaś, że ktoś musi przegrać.”

“Nie proszę cię o łamanie żadnych praw.”

“Dobrze.”

“Pytam, ile kosztuje zostanie wierzycielem Grahama Thatchera.”

Zagwizdał cicho.

“To pytanie, na które mogę odpowiedzieć.”

W ciągu następnych dwóch tygodni Elias współpracował z kancelarią prawną, negocjując legalny zakup niespłaconego kredytu za pośrednictwem spółki holdingowej wspieranej moimi inwestycjami oraz kilkoma długoletnimi partnerami finansowymi.

Nie dotykałem większości moich starych pieniędzy od lat.