Aż trudno pojąć, że w ogóle doszło do takiej sytuacji. Drewno kija baseballowego stukało głucho o podłogę, gdy Ethan z satysfakcją przyglądał się skulonej na dywanie Claire. W jego oczach lśniła czysta, dzika satysfakcja – myślał, że w końcu złamał kobietę, która przez lata stała w jego cieniu.

– Popatrz na siebie – pchnął ją lekko czubkiem buta, szczerząc zęby w okrutnym uśmiechu. – Jesteś tylko nikomu niepotrzebnym dodatkiem. Moja firma jutro podpisze kontrakt życia z koncernem Vance. Przejmuję rynek, a ty będziesz gnić w tym domu i uczyć się posłuszeństwa.

Claire z trudem powstrzymała łzy. Ból w ramieniu był pulsujący i piekący, ale pod nim rozlała się nagle lodowata, absolutna przytomność umysłu. Przez lata znosiła jego krytykę, wściekłość i groźby, ukrywając przed całym światem prawdziwy układ sił w ich małżeństwie.

Przełknęła ślinę, zepchnęła z siebie strach i powoli, opierając się zdrową dłonią o krawędź sofy, uniosła głowę.

– Kontrakt z grupą Vance, tak? – wykrztusiła, a jej głos, choć cichy, brzmiał niewiarygodnie stabilnie.

Ethan zaśmiał się głośno i protekcjonalnie. – A co, chcesz mi pogratulować? Trzydzieści milionów dolarów, Claire. Za dwanaście godzin stoję na podium.

Claire podniosła się z podłogi, znosząc ból z dumnie uniesioną głową. Podeszła do stolika, na którym leżał jej telefon, i odblokowała ekran.

– Wiesz, dlaczego prezes Vance w ogóle zgodził się zasiąść z tobą do stołu, Ethan? – zapytała, nie patrząc na niego. – Wiesz, dlaczego inwestorzy z Londynu dali ci w zeszłym tygodniu kredyt zaufania?

– Bo jestem genialnym strategiem! – warknął, podnosząc kij z podłogi. – Znowu zaczynasz swoje bajki?

– Nie, Ethan – odpowiedziała, odwracając się w jego stronę. – Bo technologia, na której opiera się twój cały sztandarowy projekt, należy do mojej autorskiej spółki patentowej. A klauzula łącząca twoją firmę z zarządem Vance wymaga podpisania pełnej licencji przez głównego architekta systemu.

Ethan zamarł. Kij w jego dłoni nagle wydał się cięższy. – Co ty bredzisz…?

– Głównym architektem, właścicielem praw i jedyną osobą, która może złożyć podpis pod jutrzejszym kontraktem, jestem ja. Nie twój zastępca, nie twoja rada nadzorcza. Ja.

Zasłoniła obolałe ramię i nacisnęła przycisk głośnomówiący na telefonie.

– Dzień dobry, mecenasie. Tu Claire Bennett. Proszę natychmiast anulować zgody licencyjne dla spółki mojego męża i wysłać oficjalne pismo do prezesa Vance’a. Właśnie zostałam zaatakowana przez prezesa firmy, a jutrzejszy kontrakt nie zostanie podpisany.

– Rozumiem, pani Claire. Policja jest już w drodze do państwa posiadłości – odpowiedział prawnik po drugiej stronie słuchawki.

Twarz Ethana straciła cały kolor. Kij baseballowy wypadł mu z drżącej dłoni i z głośnym łomotem potoczył się po dębowym parkiecie.

– Claire… czekaj… pomyślmy o tym na spokojnie – jąkał się, robiąc krok w jej stronę z paniką w oczach. – Przecież jesteśmy małżeństwem! To nasza wspólna przyszłość!

Claire spojrzała na niego z góry, nie czując już ani odrobiny lęku.

– Była wspólna, Ethan. Od dzisiaj jesteś tylko człowiekiem, który zaraz straci firmę, majątek i wolność. A ten kontrakt? Podpiszę go sama – jako jedyna właścicielka.